Featured Shows

Στο κέντρο της σκηνής  βρίσκεται ένα τραπέζι φορτωμένο με αποφάγια και πατημένες φράουλες — σημάδια από συμπόσιο και από έγκλημα. Εκεί η Επανάσταση δεν συζητιέται αφηρημένα. Σερβίρεται. Τεμαχίζεται. Καταναλώνεται. Το «Μενού της Επανάστασης» είναι η σκληρή μεταφορά ενός κόσμου όπου κάθε πολιτικό πάθος μπορεί να καταλήξει ανθρωποφαγία.
Η Σαρλότ Κορντέ εμφανίζεται ως πρόσωπο-σύνορο ανάμεσα στην πολιτική πράξη και το έγκλημα: όταν κάποιος σκοτώνει έναν πιστεύοντας ότι σώζει χιλιάδες, είναι δολοφόνος, μάρτυρας ή το πιο τραγικό εργαλείο μιας εποχής που έχασε τη γλώσσα της;
Η παράσταση κινείται ανάμεσα στο πολιτικό θέατρο, τη μαύρη ειρωνεία και το σύγχρονο δημόσιο debate. Οθόνες με ιστορικά πρόσωπα που σφράγισαν τη σχέση βίας και επανάστασης — Λένιν, Τσε, Μαχάτμα Γκάντι, Νέλσον Μαντέλα, Μάλκολμ Χ, Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, Γκέμπελς— λειτουργούν ως σχόλιο στη σημερινή συνθήκη: ζούμε σε έναν κόσμο όπου η βία δεν κρύβεται πια, αλλά προβάλλεται, αναπαράγεται και δικαιολογείται ανάλογα με το ποιος την ασκεί και ποιος την αφηγείται.
Ανάμεσα στους νεκρούς και στους ζωντανούς κινείται ο Πειραματιστής, ένας σύγχρονος άνθρωπος που ενεργοποιεί τις οθόνες, ανακαλεί τα ιστορικά πρόσωπα και μετατρέπει τη σκηνή σε εργαστήριο πολιτικής μνήμης. Δεν αναζητά μια ασφαλή απάντηση ούτε αποφαίνεται ποια βία είναι δίκαιη. Παρατηρεί πώς οι λέξεις «επανάσταση», «αντίσταση», «τάξη», «ασφάλεια» και «ελευθερία» αλλάζουν σημασία ανάλογα με εκείνον που τις χρησιμοποιεί. Στο τέλος, το πείραμα δεν αφορά πλέον τον Μαρά, τον Σαντ ή τη Σαρλότ Κορντέ. Αφορά τον θεατή, που καλείται να αναγνωρίσει τη στιγμή κατά την οποία η υπεράσπιση μιας ιδέας μετατρέπεται σε υπεράσπιση της βίας — και τη στιγμή κατά την οποία η ουδετερότητα γίνεται απλώς μια πιο καθαρή μορφή συνενοχής.